Zanim wampir włożył dżinsy

Krew poczuła - spod ziemi wygląda -

I jak upiór powstaje krwi głodna:

I krwi żąda, krwi żąda, krwi żąda.

Adam Mickiewicz 

 Skąd w ogóle wzięła się taka postać jak wampir, często zwana nosferatu? Otóż ukształtował ją prąd literacki, zwany czarnym romantyzmem. Była to postać fantastyczna, zamieszkująca romantyczne ruiny. Umiejscowiona pomiędzy światem zmarłych, a światem żyjących, często nazywana potworem. Wampir żywił się krwią ludzką, która miała szczególne znaczenie w jego odbiorze, był więc trupem żerującym na żywych Płyn ten jest znakiem otwarcia lub rozdarcia ciała, łączy się z cierpieniem, bólem, ale także z istotą ciała. Jego byt wiązał się z porą nocną i księżycem. Takiego wampira poznajemy w Narzeczonej  Koryntu, kiedy kochana powraca z grobu, by wyssać z gardła ostatnią kroplę krwi ukochanego. 

   
  Jednak od momentu kiedy nosferatu pojawia się w literaturze popularnej, jego postać kojarzy nam się z wyszukaną elegancją, bladą cerą, garniturem, a często peleryną okrywającą smukłą sylwetkę. 

    
   Przykładowo Dracula poniekąd arystokrata, który pod maską swej dziwacznej, ale jakże fascynującej fizjonomii i stroju, skrywa bestię, gotową zaatakować dosłownie w każdej chwili. Chociaż blada cera, spiczaste uszy i ostre paznokcie jednoznacznie kojarzą się z czymś nieludzkim – nikt nie podejrzewa hrabiego o krwiożerczą naturę. Jego wygląd nie odbiega znacząco od naszych wyobrażeń. 

  Zupełnie inaczej prezentują się wampiry współczesne. Słynna rodzina Cullenów z sagi Zmierzch, czy też bracia Salvatore z Pamiętników wampirów, zdecydowanie różnią się od hrabii Draculi. Nie żywią się na ludziach, nie chodzą w garniturach, ani nie śpią w trumnach, jedyne co ich różni to to, że są idealni. 

Mimo to cała piątka wyróżniała się w podobny sposób. Wszyscy byli chorobliwie bladzi, bledsi niż jakikolwiek inny uczeń z tego nie znającego słońca miasteczka. Bledsi niż ja, potomek albinosa. Wszy­scy, niezależnie od odmiennego koloru włosów, mieli także bardzo ciemne oczy,  a pod oczami głębokie cienie - sine, niemal fioletowe. Jakby zarwali noc albo dochodzili do siebie po złamaniu nosa. Tyle, że ich nosy i w ogóle rysy twarzy były idealne, bez jednej skazy. (…) Rzeczywiście dopiero teraz zauważyłam, że miał na sobie błękitne dżinsy i jasnobrązowy sweter, spod którego wystawał biały kołnierzyk koszuli.

   Trudno „winić” Meyer za to, że kazała swoim wampirom ubierać się jak nastolatkowie z XXI wieku. Jak inaczej mogliby chodzić do szkoły, skoro zdecydowali się żyć wśród ludzi? Należy jednak oddać sprawiedliwość autorce. Obok rodziny Cullenów jest jeszcze klan Volturich, którzy ubierają się w czarne, eleganckie peleryny, a ich oczy mają kolor krwi. Wystarczy spojrzeć na przywódcę, by przekonać się, że Meyer dobrze wie, jak powinien wyglądać wampir – ten, który po kartach literatury stąpa już od wieków.

  
   Bracia Damon i Stefan łamią wszelkie stereotypy, na temat tego jak powinien zachowywać się wampir. Popijają whisky, imprezują, ale czasami zdarza im się oderwać komuś głowę, aby obronić najbliższych. Najczęściej żywią się krwią z torebki. Brzmi śmiesznie, ale faktycznie tak jest. Kradną ją ze szpitala, a żeby nie zostać nakrytym wszystkim wymazują pamięć. Jednak kiedy wyczują świeżą krew, ich twarz nagle się zmienia, nie są już idealni, przystojni, tylko pokazują swoje prawdziwe oblicze. 

 Kto by pomyślał, że gdyby nie romantyzm i groza z której wywodzą się wampiry-celebryci, Zmierzch nie zostałby bestsellerem, może nawet by nie powstał, a Pamiętniki wampirów, nie miałyby takiej oglądalności. 

Początek nowej epoki

Słuchaj, dzieweczko! Ona nie słucha... 
To dzień biały, to miasteczko..." 
Nie ma miasteczka, nie ma żywego ducha, 
po gruzach biega naga, ruda Ryfka, 
trzynastoletnie dziecko.

Władysław Broniewski napisał wiersz Ballady i romanse w reakcji na największą zagładę ludzkości, jaką była II wojna światowa. Poeta nie mógł zrozumieć, jakie procesy doprowadziły do takiego upadku cywilizacji i człowieka, który zezwolił i przeprowadził zagładę milionów niewinnych ludzi. Tym wierszem ogłaszał, że zaczęła się epoka powojenna, tak samo, jak ponad sto lat wcześniej, dokładnie w 1822 roku Adam Mickiewicz, opublikowawszy tom Ballady i romanse rozpoczął w Polsce epokę romantyzmu. Poprzez literackie nawiązanie chciał zasugerować narodziny całkowicie nowej epoki 
w dziejach polskiej kultury.

  Już na samym początku w balladzie o niewinnej śmierci pojawia się narrator, przytaczający słowa   z Romantyczności. Dowiadujemy się, że historia Ryfki ma miejsce w opustoszałym miasteczku, prawdopodobnie mały, stąd wykorzystane zdrobnienie. Nie ma żywego ducha, oprócz trzynastoletniego dziecka. Biega ono po gruzach, nieświadome, w jakim znajduje się niebezpieczeństwie. 

 W drugim wersie opisana zostaje historia Ryfki, która wynika z jej monologu. Dziewczynka zdaje się być podobnie jak Karusia- obłąkana. Jej zachowanie szybko się zmienia. Mimo, że matka znajduje się pod gruzami, a ojciec w Majdanku- cieszy się. Jej myślenie jest typowe dla filozofii Imanuela Kanta. Dziewczynka postrzega świat takim, tak jak inni ją- niewinny i dobry. Ponadto przywołanie nieżywej matki przypomina Jasia, ukochanego Karusi. Pojawia się ona w biały dzień, który w romantyzmie stanowił przejście dla duchów. 

  Czwarta zwrotka zbudowana jest z wyliczeń. Wpływają one na ciąg wydarzeń. Możemy się domyślać, ile wydarzyło się w życiu Ryfki. Jej cierpienie widzą inni ludzie i nie zostają obojętni. 

  W balladzie pojawia się symbol Jezusa, który podobnie jak Ryfka był Żydem, skazanym na śmierć. W tym przypadku wykonawcą wyroku są Niemcy, a dokładnie SS-mani. Dziewczynka podobnie jak Józio i Ruzia z II cz. Dziadów nie miała spokojnego i pełnego radości życia. 

  Postawili ich oboje pod miedzą- słowa te wskazują, że Jezus jest obok Ryfki, ale duchowo, jako oparcie. Dzięki temu wiemy, że narrator to wszechwiedzący obserwator. Już na samym początku próbuje ostrzec dziecko, bo jako wieszcz zna jej dalszy los.

  Ostatnie cztery wersy są nawiązaniem do Biblii. Znane nam Alleluja to symbol zmartwychwstania, dzięki któremu Jezus mógł powrócić. Aniołowie pojawiają się z nieba, stąd wiemy, że dziewczynka również tam trafi. Salwa, która się rozległa wprowadza typową dla ballady grozę, tym razem oznaczającą śmierć. 

  Słowa: Słuchaj dzieweczko!... Ona nie słucha pojawiają się na początku i na końcu tworząc pewien rodzaj klamry. Na początku dziewczynka przez swoje otępienie myśli jedynie o tym, co według klasyków byłoby niemożliwe- najbliższych, których straciła, a jednak wciąż widzi. Nie słyszy porad o ucieczce, a kiedy rozlega się strzał, jest już za późno. W pewien sposób to dla niej możliwość połączenia się z rodziną, o której wspomina Gustaw w IV cz. Dziadów. 

  Ballada Władysława Broniewskiego napisana w sposób refleksyjny powraca do romantyzmu, dzięki cechom, cytatom, a także postaciom. Ukazuje, śmierć, która nie była konieczna, ale przede wszystkim dotknęła dziecko, niczego nieświadome, wystarczająco skrzywdzone przez los. Historia małej dziewczynki, żydówki, przypomina niewinną śmierć dziecka z Niemców Leona Kruczkowskiego, które zginęło za swoje Juden. 

  Jak się okazuje romantyzm nie powraca jedynie w Młodej Polsce, kiedy wręcz staje się kontynuacją tego, co zapoczątkowali poeci-wieszcze, ale również w czasie wojny. 

Władysław Broniewski pozostawia sobie rolę poety romantyka wzywającego do walki, spełniającego program, który sam ustalił.

Istnienie sekt tylko w XXI wieku?

  Okazuje się, że nie. Dowodem jest książka profesora Uniwersytetu Warszawskiego, do którego zasług należy stworzenie dwóch gatunków literackich, czyli: pasaże i przepowieści, które rozwinął dzięki Mistrzom: Mickiewiczowi Benjaminowi, Agambenowi, Gombrowiczowi i Stachurze. Mowa o osobie Krzysztofa Rutkowskiego i jego książce Braterstwo albo śmierć. Zabijanie Mickiewicza w Kole Sprawy Bożej, który poprzez wydanie tego dzieła wydaje się być dla niektórych nawróconym na towianizm.

Zacznijmy od tego, co stanowi istotę omawianej organizacji. Koło Sprawy Bożej lub nazywana organizacją towiańczyków – sekta moralno-religijna, założona w Paryżu z inicjatywy Andrzeja Towiańskiego 1 czerwca 1842, działająca do 1878. Towiańczycy wierzyli w nadejście nowej epoki, przybliżającej nadejście Królestwa Bożego na ziemi, doniosłą rolę narodu polskiego w procesie dziejowym, krytykowali również zinstytucjonalizowane formy religijne. Do Koła należało wielu przedstawicieli polskiej emigracji, m.in. Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki i Seweryn Goszczyński. Książka przedstawia mechanizmy funkcjonowania sekty w kulturze polskiej wyjątkowej, ponieważ kierowanej przez Mickiewicza.

 

We wstępie Rutkowski pisze: Niczego w tej książce nie zmieniłem, ponieważ zmieniać nie musiałem. Braterstwo albo śmierć zachowuje w mym przekonaniu pewną wartość, dotyczy bowiem nie tylko konkretnych wydarzeń historycznych, lecz opowiada też o drzemiącej w każdym z nas tęsknocie do mistrza i pana, o błądzeniu po manowcach w poszukiwaniu prawdy, a niekiedy – świętości. To powieść o nieustannie ponawianych atakach niższego na wyższe, czyli o pląsach Psuja.

Jak przedstawia się sytuacja sekt dzisiaj?

- Są ugrupowania, które wręcz się reklamują, mówią o miłości, zawsze z radością powitają nowego członka, a ludzie tego potrzebują - mówi anonimowy ekspert. - Czy wchodząc do ZUS-u urzędnicy klepią nas po plecach, wyrażają zadowolenie z tego, że przyszliśmy? - pyta retorycznie. Zaznacza, że sekty często przedstawiają się w roli "alternatywy", a to słowo dobrze się kojarzy. Sekta jest dobrowolna, oferuje ideały, byle tylko przyciągnąć wyznawców.

Dziś, jeśli nie należymy do jakiejś sekty, to uważamy, że jesteśmy normalniejsi, niż ci, którzy właśnie w niej są. Ale czy sekta musi być zła z definicji? Zdaniem eksperta Marka Prodowskiego w Polsce zawsze będzie się źle kojarzyć. Mają na to wpływ historyczne uwarunkowania i różne negatywne ekscesy, których dopuszczały się chrześcijańskie sekty na przestrzeni lat. Zaznacza jednak, że nie wszystko w takiej grupie musi być złe, a nie każdy jej członek jest fanatykiem. Mają pożyteczne funkcje jak choćby gorliwość w poszukiwaniu lepszego świata. Dodaje też, że w islamie "sekta" nie oznacza czegoś złego, tylko indywidualną opcję, stronnictwo wiernego.

Tak więc łatwo wywnioskować, że sekty mają swoje źródło w czasach przed wiekami. Mimo że wartości, które je określają, są rozbieżne, to Koło Sprawy Bożej o wiele bardziej warte uwagi i poszanowania niż dzisiejsze ugrupowania religijne wywarło tak silnie na tych, którzy o nim wiedzieli, że z pewnością mogło stać się inspiracją dla dzisiejszych sekt.

Magia liczby 40 i 4

A życie jego – trud trudów,
A tytuł jego – lud ludów (…)
Wskrzesiciel narodu,
Z matki obcej; krew jego dawne bohatery,
A imię jego będzie czterdzieści i cztery.
Adam Mickiewicz, Dziady, cz. III

Jest to jeden z najsłynniejszych i najbardziej tajemniczych cytatów w historii polskiej literatury. Są różne objaśnienia tego cytatu. Wedłu Juliusza Klajnera to szyfr imienia Adam, dla Czesława Miłosza kabalistyczna liczba 44 odpowiada hebrajsikim literom D i M oznaczających Adama i jest kontynuacją XVIIIwiecznego iluminizmu i kabalistyki w nowej romantycznej postaci. Wiktor Weintraub twierdzi, że zbiór dwóch cyfr oznacza namiestnika Boga, oczyszczenie i odrodzenie przez śmierć, kogoś, kto przyniesie zbawienie.
Gdzie dziś można usłyszeć nawiązanie do tej magicznej liczby? Miało to miejsce kilka lat temu - w 2007 roku podczas ogłoszenie Baracka Obamę prezydentem: A imię jego 40 i cztery – Magia Obamy – Czy Obama jest zwiastunem III Wojny Światowej? Takie nagłówki pojawiały się w sieci internetowej.

Jako że Barack Obama jest czterdziestym czwartym prezydentem USA, analogie wychowanym na Mickiewiczu Polakom nasuwają się same. Problem jedynie w tym, co dokładnie na myśli nasz wielki poeta pisząc w III części Dziadów o opatrznościowym mężu ukrytym pod liczbą 44. Od półtora wieku z okładem kwestia ta stanowi spór uczonych i mistyków. Niektórzy myślą idą głębiej, nazywając Obamę Czarnym Mesjaszem. Dla mnie odważnie i przesadnie.Temat przepowiedni, koloru skóry i liczb jest poruszany przez internautów:
Pamiętacie przepowiednię, że jeżeli czarny człowiek zostanie przywódcą świata, to nastąpi III wojna światowa i koniec świata? Wszyscy wstrzymywali oddech przy wyborze papieża – oby nie był to murzyn, ale jak wszyscy wiedzą faktycznym przywódcą świata nie jest papież tylko prezydent Stanów Zjednoczonych…” – pisze zaniepokojony ~dave, a wtóruje mu rafa39: „a imię jego będzie 44, najpotężniejszym człowiekiem na ziemi będzie czarny (wszyscy myśleli, że to będzie papież bo za czasów Nostradamusa tak było), 2012 się zbliża – czy nie za dużo tych zbiegów okoliczności? Do tej pory nie wierzyłem i dalej nie chcę wierzyć w to ale….. coraz bardziej się boję.

Romantyczny bunt

Bunt - wyraz kojarzący mi się przede wszystkim z nastolatkami, do których należę. To jeden z ulubionych tematów wielu twórców, artystów niezależnie od dziedziny. 

Tematyka buntu podejmowana jest zarówno w literaturze, muzyce, jak i filmie. Książką idealnie ukazującą przeciwstawiającego się rzeczywistości bohatera jest Buszujący w Zbożu Jerome Davida Salingera. W powieści tej Nastolatek, Holden Caulfield, ucieka ze szkoły i wraca do Nowego Jorku, jednak nie do domu, gdyż nie chce spotkać się z rodzicami. Woli zatrzymać się w podrzędnym hotelu, spędzić trochę czasu w nocnym lokalu, próbując umówić się z koleżanką, potem przez okno hotelu obserwuje prostytutkę i transwestytę. Szuka jakiegoś przyjaciela, ale do każdego spotkanego kolegi podchodzi sceptycznie. Bohater chciałby szybko stać się dorosłym i za takiego być postrzegany. Niestety niektóre doświadczenia Holdena trochę go przerastają, przez co nie potrafi znaleźć swojego miejsca w świecie. Piszę "niestety", ponieważ żal mi Holdena. Rozumiem go, bo sama jestem nastolatką.

Powieść dotyczy okresu dorastania, dojrzewania, kształtowania własnych poglądów na świat, na siebie i innych ludzi. Pisarz pokazał typowy dla nastolatka bunt, ale także szczerość, otwartość i słuszny krytycyzm w ocenie świata, gdzie panują konwenanse, pozbawione treści schematy zachowań, fałsz. Sama tego doświadczam, trochę starając się z tym walczyć, ale nie zawsze skutecznie.

  Z tym fałszerstwem chcieli też walczyć poeci wieszcze w romantyzmie.Mickiewicz w III cz Dziadów krytykuje postawę Nowosilcowa- donosiciela, szanowanego przez towarzystwo stolikowe. Może właśnie ta cecha jest właściwa dla mnie jako Polaka - potomka walecznych romantyków.

W kinematografii również obecny jest motyw buntu nieraz. Ja chciałabym zwrócić uwagę na dzieło Nichalasa Raya pt. Buntownik bez powodu. Dzięki temu filmowi kultowym bohaterem kina stał się Jim Stark, którego sugestywnie zagrał James Dean. Młody aktor, utożsamiany ze swoimi filmowymi rolami, niespełna rok po premierze zginął w wypadku samochodowym. Zapisał się w historii kinematografii jako uosobienie wolności i młodzieńczego idealizmu, niezgody na cynizm oraz zakłamanie świata dorosłych.

Bohater, w celu przypodobania się nowemu środowisku znajomych, wstępuje do młodzieżowego gangu kierowanego przez Buzza. Ma do przejścia jeden sprawdzian - udział w niebezpiecznym wyścigu samochodowym. Podczas zawodów ginie przywódca grupy. Jim, jego przyjaciel Plato i była dziewczyna Buzza - Judy - ukrywają się przed zemstą bandy w opuszczonym domu.

Tytułowa postać filmu Nicholasa Raya jest współczesnym wcieleniem bohaterów romantycznych cechujących się zbuntowaniem, skłóceniem z otoczeniem, poszukiwaniem miłości, bójkami, pościgami, jednocześnie będąc idealistami, odrzucającymi hipokryzję i pogoń za pieniędzmi.